سيب زميني محصول بومي آمريكاي جنوبي و اصل آن از كشور پرو ميباشد. بنابر تحقيقات باستان شناسان سيب زميني از حدود 2000 سال پيش از ميلاد مسيح توسط اينكاها (كه ساكنين اوليه پرو بودنده اند) در بخش كوهستاني اين كشور كاشته و مورد استفاده قرار ميگرفته است. در قرن شانزدهم ميلادي افزايش جمعيت و كمبود مواد غذايي زمامداران كشورهاي اسپانيا و انگلستان را بر آن داشت كه ملوانان ورزيده خود را با كشتي به قاره آمريكا بفرستند تا منبع غذايي جديدي پيدا كنند. در سال 1524 ميلادي، دريانوردي بنام فراسيسكو پيزا پس از رسيدن به پرو متوجه كشت سيب زميني در اين سرزمين شد. اوايل نيمه دوم قرن شانزدهم يك محموله سيب زميني به اسپانيا فرستاده شد. بتدريج سيب زميني از اسپانيا به ديگر كشورهاي اروپايي برده شد. تا حدود 150 سال سيب زميني در مناطق محدودي از اروپا، در كاخهاي سلطنتي و باغچه ها كاشته ميشد، در قرن هفدهم و هجدهم تنها راه نجات از قحطي هاي پي در پي در اروپا، كشت سيب زميني بود و به عنوان يك ماده غذايي كامل از اواخر قرن هجدهم رواج پيدا كرد.

در سال 1719 سيب زميني از اروپا به آمريكاي شمالي و سپس به آسيا برده شد. در قاره آفريقا نيز از حدود 50 سال پيش كشت سيب زميني آغاز گرديد.

سطح زير كشت سيب زميني در جهان در سال 1995 برابر 18480 هزار هكتار بوده و از نظر سطح زير كشت بترتيب كشورهاي چين ، روسيه و آمريكا ميباشند اما از نظر عملكرد در هر هكتار بترتيب كشور هلند با برداشت 41 تن از هر هكتار حائز رتبه اول و كشورهاي سوئيس و انگلستان با 39 تن و آمريكا با 36 تن در رتبه هاي بعدي قرار دارند.

ميزان توليد سيب زميني در جهان در سال 1995 برابر 280679 هزار تن بوده است. 51.5 درصد توليد سيب زميني جهان مربوط به كشورهاي اروپايي، 31.9 درصد كشورهاي آسيايي، 13.5 درصد كشورهاي آمريكايي، 2.6 كشورهاي آفريقايي و 0.5 درصد آن مربوط به كشورهاي اقيانوسيه ميباشد.